Chris Bakhuis “Waarom ik dit gesprek wilde voeren”
“De benoeming van Patrick was voor mij een mooi moment om met elkaar in gesprek te gaan. Over hoe we samenwerken, maar ook over wat we zien in de praktijk en waar we naartoe willen. Wat mij drijft, is dat we met elkaar iets neerzetten dat ertoe doet. Dat vraagt dat we blijven uitleggen wat we doen en waarom. En dat we ook duidelijk zijn over wat daarvoor nodig is.”
Over wat wel en niet verandert
Het gesprek begint rustig. Patrick relativeert meteen: veel is hetzelfde gebleven. “Het blijft een uitdaging om mensen betrokken te krijgen. Om leden mee te laten denken. En om uit te leggen wat het werk van de gerechtsdeurwaarder is.”
Volgens Chris zit het verschil vaak niet in structuren, maar in mensen. Wie er in bestuur en ledenraad zit, bepaalt hoe de samenwerking loopt. Begrip voor elkaars rol is daarbij doorslaggevend. De kleinere ledenraad werkt praktischer, zegt Patrick, maar inhoudelijk verandert er weinig. “Het gaat om de energie en de dynamiek tussen mensen.”
Een stap naar voren
Waarom Patrick voorzitter werd? Het antwoord is nuchter. “Na twaalf jaar als ledenraadslid merkte ik dat mijn rol veranderde. Dan moet je kiezen: stoppen of iets nieuws doen. Ik heb ervoor gekozen om mijn ervaring anders in te zetten.” Chris herkent dat. “Je moet plezier hebben in wat je doet en weten waar je naartoe wilt.”
Het beeld van het vak
Het gesprek verschuift naar het imago van de gerechtsdeurwaarder. Volgens Patrick gaat het richting partners , zoals ministeries en uitvoeringsorganisaties, beter. Bij het brede publiek blijft het lastig. “Het woord ‘deurwaarder’ moet wel iets oproepen. Dat mensen denken: nu moet ik in actie komen.” Tegelijk is er nuance nodig. “We zijn geen schuldhulpverleners. We voeren uit wat maatschappelijk is afgesproken of door de rechter is bepaald.”
Chris vult aan: “We staan tussen partijen in. Onafhankelijk. En je moet altijd je rug recht houden.” Aan de deur komt dat samen. Soms in lastige situaties. “Je probeert het zorgvuldig te doen,” zegt Chris, “maar je werk moet wel gebeuren.”
Meer rollen, duidelijke kaders
De rol van de gerechtsdeurwaarder is breder geworden. Signaleren, doorverwijzen en meedenken. Patrick is daar helder over: “Als de maatschappij meer van ons vraagt, moet dat ook goed worden vastgelegd. En dan moet duidelijk zijn wat wij daarvoor nodig hebben.” Zonder die duidelijkheid ontstaat spanning. “Dan blijf je tussen verwachtingen in bewegen.” Chris ziet dat er stappen worden gezet. “We worden beter gehoord en we laten zien waar we voor staan.”
Besluiten die ertoe doen
Bestuur en ledenraad hebben elkaar nodig bij lastige keuzes. Chris: “Besluiten hebben impact. Op kleine kantoren, op grote kantoren. Dat weeg je allemaal mee.” Ze noemt de doorverwijzing naar gemeenten, bijvoorbeeld bij signalen van problematische schulden. Voor elk kantoor pakt dat anders uit. “Daar heb je de ledenraad dus bij nodig.” Geen besluit nemen is geen optie. “Maar we moeten wel goed uitleggen hoe we tot keuzes komen.”
Digitalisering en de praktijk
Digitalisering brengt kansen, maar ook risico’s. Patrick ziet dat scherp. “Er wordt te snel gedacht dat iedereen digitaal vaardig is. Dat klopt niet.” Hij noemt mensen die hij aan de deur spreekt. Die bereik je niet met alleen digitale middelen. Daar ligt volgens hem juist de kracht van het vak: het persoonlijke contact, waar wordt uitgelegd wat er speelt en wat iemand kan doen.
Chris sluit zich daarbij aan. “Het gesprek aan de deur blijft nodig. Daar zie en hoor je wat er speelt.” Ze verwijst naar een project waarbij deurwaarders langsgingen bij mensen die niet hadden gereageerd op brieven van de overheid. “Dan merk je hoeveel tijd en aandacht nodig is om iemand echt te bereiken en uit te leggen waar hij recht op heeft. Dat kun je niet vervangen door alleen digitale communicatie.
Voor de volgende generatie
Aan het eind kijken beiden vooruit. Niet naar hun eigen rol, maar naar die van jonge gerechtsdeurwaarders. “We doen dit niet voor onszelf,” zegt Chris. “We bouwen aan een toekomst voor de beroepsgroep.” Ze ziet dat jonge collega’s juist de maatschappelijke kant waarderen. Dat ze midden in de samenleving willen staan.
Patrick voegt daar een duidelijke oproep aan toe. Hij hoopt dat jonge gerechtsdeurwaarders ook het ondernemerschap serieus nemen. “Als je later ondernemer wilt worden, begint dat al vroeg. Dat ontwikkel je niet pas aan het einde van je loopbaan.” Volgens hem zit juist in die combinatie de kracht van het vak.
De gezamenlijke opgave
Aan het eind zijn ze het eens over wat nodig is. Duidelijkheid over de rol van de gerechtsdeurwaarder, goede samenwerking en oog voor wat er in de praktijk speelt.
Daar ligt de gezamenlijke opgave. Zodat het ambt ook de komende jaren stevig blijft staan.