Storingen en vertraging
Het begon al op zaterdag bij de supermarkt. Met een tas vol lege flessen meldde ik mij keurig bij de innameautomaat. Na enkele succesvolle flessen besloot het apparaat dat het tijd was voor een spontane pauze. Resultaat: een groeiende rij wachtenden achter mij en een gevoel alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor de ontregeling van de Nederlandse detailhandel.
Gelukkig werd het probleem opgelost. Minder gelukkig was dat de aanbieding waarvoor ik speciaal was gekomen inmiddels was uitverkocht. Vervolgens bleken de schoenveters die ik nodig had niet voorradig. Op naar een schoenwinkel in een nabijgelegen plaats.
Daar aangekomen trof ik het volgende hoofdstuk van deze dag: een complete storing van alle pinautomaten. Alleen contant betalen was mogelijk. Tot mijn eigen verrassing bleek ik nog tot de kleine groep Nederlanders te behoren die daadwerkelijk wat contant geld bij zich had. Achter mij ontstond opnieuw een indrukwekkende rij mensen die dat geluk niet hadden. Hoe dat verhaal is afgelopen, weet ik niet. Ik heb mij bescheiden uit de voeten gemaakt voordat iemand mij persoonlijk verantwoordelijk stelde voor deze storing.
Personeelstekort
Daarna door naar de slager, waar ik een gourmetschotel had besteld. Door alle vertraging was ik een uur later dan afgesproken. De slager kwam zichtbaar verontschuldigend naar mij toe. De schotel was nog niet klaar. Personeelstekort, zo vertelde hij. Of ik later op de dag terug wilde komen.
Uiteraard had ik daar alle begrip voor. Personeelsschaarste is immers ook voor veel gerechtsdeurwaarderskantoren een herkenbaar vraagstuk. Soms zijn problemen simpelweg het gevolg van het feit dat er meer werk is dan handen.
Tot zover allemaal vervelende, maar begrijpelijke gebeurtenissen. Wat mij gisteren overkwam, voelde toch anders.
Schade aan de auto
Na een afspraak liep ik terug naar mijn auto, die keurig geparkeerd stond op een openbare parkeerplaats. Nog voordat ik dichtbij genoeg was om het kenteken te lezen, zag ik het al. Een forse beschadiging over zowel het achter- als voorportier. Rode laksporen lieten zien dat een ander voertuig mijn auto had geraakt. Het moet een behoorlijke klap zijn geweest. Wat ik echter niet aantrof, was een briefje met een telefoonnummer of een excuus. Helemaal niets.
In de omgeving heb ik rondgevraagd of iemand iets had gezien of dat er misschien camerabeelden beschikbaar waren. Helaas leverde dat niets op.
Dus thuis maar digitaal aangifte gedaan bij de politie. Dat ging overigens verrassend soepel. Het formulier bevatte zelfs precies de juiste vakjes voor de situatie waarin schade is veroorzaakt door een onbekende dader. Kennelijk komt dit vaker voor dan we zouden willen.
Vandaag mag ik vervolgens langs bij het schadeherstelbedrijf. En daarmee beland ik bij een uitdrukking die velen zullen kennen: ‘de dader ligt op het kerkhof’. Een oud gezegde voor situaties waarin de verantwoordelijke vermoedelijk nooit meer wordt gevonden.
Wie zit er aan de andere kant?
Ik blijf optimistisch. Misschien meldt de veroorzaker zich alsnog. Dan hoor ik misschien ook wat er is gebeurd. Zolang iemand onbekend blijft, weet je het simpelweg niet.
En precies dat gegeven is in mijn eigen werk heel herkenbaar. Als gerechtsdeurwaarder zie je in een dossier wat er aan de hand is en welke stappen eraan vooraf zijn gegaan. Wat je niet altijd weet, is waarom iemand niet heeft betaald of niet heeft gereageerd. Dat wordt soms pas duidelijk aan de deur of tijdens een gesprek.
De oorzaak kan heel verschillend zijn. Iemand kan een betaling zijn vergeten, het overzicht zijn kwijtgeraakt of simpelweg het geld niet hebben. Dat verandert de wettelijke taak van de gerechtsdeurwaarder niet. Het kan wel verschil maken voor de manier waarop je het gesprek voert en voor de mogelijkheden die er op dat moment zijn.
Gelukkig gaat het in mijn geval alleen om materiële schade. Metaal laat zich vervangen, lak laat zich herstellen en een auto komt er uiteindelijk weer als nieuw uit te zien.
Ik ga in ieder geval met nieuwe schoenveters, minder lak op mijn auto en een mooi verhaal voor deze column de komende week tegemoet.
Laten we hopen dat de komende week wat minder storingen, minder rijen en vooral minder verrassingen brengt. Mocht dat niet zo zijn, dan hebben we in ieder geval weer stof voor een volgende column.